من اگر سهراب بودم..

من اگرباخبر از لاله ی صحرابودم...

من اگر مرهم دل مرهم یک کاسه ی آب..

من اگر مرهم راز دل گلها بودم..

من اگر در خودمن، تنها نبودم..

من اگر میزیستم دراین جهان، بودم هویدا..

گر که میشد من تورا اسان بیابم..بودی پیدا...

یا اگر بودم پرنده..

گر که بالی داشتم من بهر پرواز..

یا صدایی از برای صوت و آواز..

آری شاید من اگر این من نبودم..

تو همی می آمدی اندر کنارم.. بودی پیدا..

من اگر سهراب بودم..

قایقی می ساختم من بهر خود..

با دوبال از پاکی اب روان..

تا به بالاها به پای تو همی پر میزدم..

آری میدانم که نیست..

یک فرشته اندرون خاک سرد..

بهر تو باید به بالا ها به اوج..!

یا به نزد آن خدا پرواز کرد!


(سمیه عاشوری)